My beurt

Ek is mal oor houtvloere, met die gevolg dat ek super in my skik was dat die boonste vloer van ons nuwe huis houtvloere het. Dit was net toe ons die huis gesien het en besluit het om te koop, dus November 2018. Opvolgbesoeke om die werking van die huis uit te klaar het meestal in die eetkamer gebeur. Die vorige eienaars het uitgetrek 2 dae voor ons meubels sou intrek, so dit was die ideale tyd om die 2 mure in die 1 spaarkamer, wat pienk geverf was, dieselfde te verf as die res van die huis. Natuurlik het ‘n paar verfspatsels op die houtvloer geval en ek het toe nader kennis gemaak met die vloer. Met al die meubels verwyder, kon ons duidelik sien dat hierdie ‘n selfdoen joppie was, groot gapings tussen party van die houtplanke het vir ons geloer. Onder die gapings het daar mat uitgesteek. Waddehel, wie sit hout bo-oor matte en nogal wit matte daarby.

Die gapings kon nie net toegemaak word, sonder om die hele vloer uit te haal nie. Vloer uithaal sou beteken dat sommige van die hout sou breek, wat dan sou beteken dat mens dieselfde hout êrens moes probeer kry. Die datum 16 Desember 2018, meeste Valies is by die see en besighede toe of sonder voorraad. Volgende dag kom meubels, so ons is uit tyd uit. Op die einde is vloere net so gelos en ons het ingetrek.

Dis 2 en ‘n half jaar later, ons het ‘n klomp goed op die plot gedoen. Nuwe geboue, verbeteringe, halfvoltooide projekte klaargemaak, maar steeds het ons houtvloere met matte onder dit. Eergister het ek die bouers laat stop met waarmee hulle besig was en die houtvloere en matte is uitgeruk uit die 2 spaarkamers bo. Vandag gooi hulle nog sement oor die sementvloer wat onder die mat was en daarna gaan ons stensil en polish tot ons arms moeg is. Die res van die boonste verdieping gaan volg. Dis uiteindelik my beurt om die seer oog van houtvloere te vervang met sement. Hopelik werk dit en as dit nie werk nie, sal ons uitkap en teëls insit. Hou duime en groottone vas, hier kom ‘n ding.

Om te jab of nie te jab nie

Die druk om die entstof te vat vir Covid raak al hoe meer, vriende gaan vir die jab, die maatskappy het ‘n hele “drive” vir almal om ingeënt te word, elke advertensie op vleisboek vertel vir ons om te ent. My persoonlike gevoel is dat ek nie seker is of die entstof genoegsaam getoets is nie, veral nie die langtermyn gevolge nie. Geensins is ek een van die mense wat totaal en al teen inenting is nie, ek het my eie kinders gevat om hulle immuniserings te kry, sonder om twee keer daaroor te dink. Ook is ek nie ‘n conspirary theory aanhanger nie, feite is dat iemand geld maak uit die entstof uit, soos met alles. Ek koop elke dag brood en melk en iemand maak geld daaruit, so wat is verskillend met die entstof?

Die hele Covid-ding was net vir my van die begin af suspect. Waar kom die virus vandaan en wat het gemaak dat die hele wêeld gaan stilstaan het. Soveel lewens en inkomstes is verwoes. Ja die virus bestaan en is vernietigend, daar is geen twyfel daaroor nie, maar hoe het dit in die eerste plek gebeur? Daai vraag is nog nie beantwoord nie.

Elke mens kan mos hulle eie keuses maak, of nie? Alreeds is daar inkopiesentrums in Europa wat slegs mense wat kan bewys dat hulle ingeent is daar toelaat. Kort voor lank gaan dit die geval wees vir alles en oral, as jy nie ingeënt is nie, sal jy vir seker nie kan reis nie, nie kan inkopies doen nie, nie na enige groot byeenkoms kan gaan nie. Op die ou uit einde beteken dit dat mens geen keuse gaan hê anders as om wel geënt te word nie. En juis daarin lê my probleem. Elke mens het ‘n keuse, maar nie regtig nie.

Soos ‘n dief in die nag

Nourie dag hoor ek die term “Covid-somnia” vir die eerste keer, toe wonder ek of die grootste dief nou nog ons slaap ook kom steel het en hoe dit nou eintlik werk. Is dit mense wat reeds Covid gehad het of het wat nie kan slaap nie, of is dit almal wat bekommerd is oor wat Covid aan die ekonomie, werkloosheid en hulle eie situasie nog gaan doen, wat nie kan slaap nie? Een ding is ‘n feit, Covid raak ons almal op meer as een manier.

Hier is my nuwe roetine:

  1. Raak aan die slaap voor die tv, so 10 uur elke aand
  2. Klim in die bed, sukkel om aan die slaap te raak
  3. So 1 uur – raak uiteindelik aan die slaap
  4. 3 uur – Skrik wakker en moet dadelik badkamer toe, klim terug in die bed en rol rond
  5. 4h30 – Skrik weer wakker, moet weer badkamer toe, rol weer rond
  6. 5h00 – Grim staan op en as ek dalk geslaap het, skrik ek weer wakker
  7. 5h45 – Grim ry werk toe, ek probeer weer slaap
  8. 8h15 – Skrik vervaard wakker en gaan maak koffie, jippo die rekenaar sodat dit lyk asof ek “aanlyn” is
  9. Gaan bad, maak bed op, skuif 9h00 voor rekenaar in om met ‘n baie dik kop te probeer werk
  10. Herhaal stappe 1 to 9 elke aand

Daar is ‘n klomp artikels oor die slaap-dief, google maar net Covid somnia en hulle kom een na die ander op. Hierdie een gee oulike raad wat ek definitief gaan probeer https://www.aarp.org/health/healthy-living/info-2021/covid-insomnia.html

Die ding is….

Ek kan nie besluit of ek nog altyd so lui was en of dit net is omdat ek van die huis af werk nie. Vir weke lê die ongeleesde epos my en aanstaar. Die inhoud – 4 nuwe prosedures wat met POPI te doen het, geskryf deur konsultant prokureurs, langdradig en in hogere Ingels. Die goed moet gelees kom sodat dit opgesom kan word vir die res van die departement, maar o wee… Ek het nou al elke ander ding eerder gedoen, hoenderhokke gebou, lang vergaderings gehou en en. Elke dag sê ek “Vandag is die dag”, elke dag is daar ‘n nuwe verskoning waarom dit môre gelees gaan word.

Natuurlik het die koue ook te doen met my luiheid, ek spring eers kwart oor 8 smorrens uit die bed uit en kan nie wag om vyf-uur voor die tv te gaan sit nie. Luier as lui, ek weet.

Die Deur

Lees al die avonture hier: https://fresh.inlinkz.com/party/222c461d2afc4999aca03fa567cd84ea

“Una! Nee man, jy weet mos ek is nie so heeltemal vas op my voete nie, om sommerso vorentoe gestamp te word….” Ek kyk om en al die Goue Vroue staan agter my, wat ek nie kan sien nie is die deur waardeur ons nou net gekom het, dis net bome en bosse. My mond gaan oop om te vra waarheen die deur verdwyn het, maar die vraag verander in ‘n kreet. “Pasop julle!!!” en ek duik af, terwyl ek ‘n hele paar vroue aan hulle skouers saamsleep. Die res sien ook wat aangaan en duik grond toe. Gelukkig is olifante se oë maar sleg, so hulle storm minder as ‘n meter van ons af verby. Die dreuning van hulle voete het skaars vervaag, toe klink die bos met dum-dum-da-dum-dam, dum-dam, dum-dam…….. Dromme in die Afrika bos? Wat gaan hier aan?

Ek kyk af en die eerste wat ek sien is dat ons almal Safari-pakkies aanhet, die Amerikaanse weergawe natuurlik:

Op ons hakskoentjies is dit nogal moeilik, maar ons volg die klank van die dromme. ‘n Ent verder sien ons ‘n man sit, toe hy sy kop lig, lyk hy nogal na Robin Williams. Waddehel. Ons stap nader, hy wys vir ons met sy vinger op sy mond om stil te bly en te sit. Voor elke boomstomp lê daar darem ‘n paar vellies wat elke Goue Vrou met ‘n slaak van verligting aantrek. Met beter skoene aan, voel ons ook sommer beter en wag dat Robin (dis toe wrintiewaar hy), ons vertel wat aangaan.

Hy begin praat in ‘n fluisterstem en ons almal skuif bietjie nader. “Daar is hierdie bord-speletjie, een van julle het dit gespeel?” Ons kyk almal na mekaar, huiwerig sê ek, “Nee Robin, laas het ons nog ‘n praatstok-mannetjie vasgehou, Una het laaste gepraat…” Ja, sê hy, dis daai mannetjie, hy is deel van die bordspel, dis hy wat skuif. Ons kyk af en voor hom staan ‘n groot bord, met ons praatstok-mannetjie daarop.

Op die kante van die speletjie staan geskryf:

Jumanji, ‘n spel vir die wat soek om te vind, ‘n manier om hulle wêreld te verlaat. Jy rol die steen om jou teken te skuif. Dubbels kry nog ‘n beurt. Die eerste speler om die einde te bereik wen. Op die ander kant: Avontuurlustiges pasop. Moenie begin tensy jy beplan om klaar te maak. Die opwindende gevolge van die speletjie sal eers verdwyn wanneer ‘n speler Jumanji bereik en die naam uitroep.

Maar niemand het ‘n dobbelsteen gegooi nie, hoe het ons in hierdie speletjie beland? Robin kyk van die een na die ander, “Wie het die mannetjie opgetel?” Ons almal kyk na Aalsie se kant toe. “Nou ja, dan het sy dit begin en julle moet dit klaarmaak.” Maar hoe werk dit?, vra almal gelyk. “Die olifante wat julle gesien storm het, het uit Jumanji land uitgekom omdat julle die deur oopgemaak het, hulle is nou in die plek waarvandaan julle gekom het.” Sonell fluister, “Hulle is in Rebusfontein? Wat gaan van ons pragtige dorp oorbly?” Christa vra: “Hoe kry ons hulle daar weg? Ons moet ‘n Kersfees in Julie in Rebus gaan beleef.”

Het julle nie gelees nie? Ons moet die speletjie klaar speel en by Jumanji uitkom, dis die enigste manier om hulle te laat verdwyn. Die vinnigste manier is om dubbels te gooi want dan kry ons nog ‘n beurt. Seegogga tel die dobbelstene op en gooi…………

Drieling

Ons sit rustig en gesels, Sonell en ek. Op ‘n stadium vra sy my waar ek vandaan kom en ek sê dat ek in Stilfontein groot geword het. Haar kop draai skuins asof sy diep dink. Soos gewoonlik begin ek sê “Stilfontein, so 10 km voor Klerksdorp op die Potch pad”, maar haar kop is steeds skuins gedraai. Sy huiwer effens, voor sy vertel: “My ma het vir my vertel van ‘n vrou wat in Stilfontein gebly het en selfs vir my ‘n foto gewys.”

Vinnig staan sy op en haal ‘n foto uit ‘n laai uit. Sonder om vir my die foto te wys vertel sy verder. Haar ma het gesê dat die vrou ‘n drieling gehad het, saam met haar ander 3 kinders, dus 6 kinders. Daar was baie koerantberigte oor die drieling se dood, maar niemand kon ooit bewys wat gebeur het nie. Die vrou het eendag langs die ma by die treinstasie gesit met haar 3 kinders en hulle het begin gesels.

Die hartseer in die vrou se oë het haar ma vir jare bygebly, soveel so dat sy die foto waar hulle en die 3 kinders op die treinbankie sit (haar man het dit geneem voor sy op die trein geklim het), nog altyd bêre. Sonell wys vir my die foto en daar sit my ma, ek, my boetie en sussie saam met ‘n vreemde vrou.

Die vrae dwarrel deur my kop, ek is stomgeslaan. Ek gee nie eers vir Sonell kans om haar koffie klaar te drink nie toe spring ek in my kar. Ek is glad nie seker hoe ek by die huis gekom het nie.

‘n Drieling? Niemand het nog ooit iets daaroor gesê nie. Met bewende vingers bel ek my ma, sy antwoord nie.

So week terug het ek wakker geword van die droom. Ek onthou nooit drome nie en moes dit kom neerskryf.

My beurt?

Dis nou jóú Beurt!
Die Goue Vroue is ‘n handjievol Suid-Afrikaanse vroue – oud en jonk – wat lief is vir skryf.  Ons is geanker in die werklikheid, maar spoor mekaar met bloguitdagings aan om te fantaseer.  “The Talking Stick” dien in hierdie geval as inspirasie tot wonderbaarlike stories…elke Goue Vrou kry haar beurt.  Hierdie rondte pak ons in alfabetiese volgorde aan.

Dit werk so: as jy die praatstok vashou is dit jóú beurt! Jy praat en die ander moet luister sonder om jou in die rede te val. As jy klaar is met jou storie, gee jy die praatstok vir die volgende persoon aan. (Hierdie konsep is deur Stephen en Franklin Covey in hulle kursusse tot meer effektiwiteit benut om empatieke luister te bevorder).

Volg hierdie skakel as jy ons Goue Vroue se stories in volgorde wil lees:
https://fresh.inlinkz.com/party/fe16b378ba494670a41c59177986b352

Nadat ek die praatstok uit Seegogga se hande moes neem met meer as net ‘n bietjie geweld, is dit eindelik my beurt. Nou asit ek met die beeldjie in my hande en ek weet nie wat om te sê nie. Sal ek praat oor goeters wat my pla? Sal ek praat oor hoe die Goue Vroue my telkemale inspireer? Nee wat ek doen beide mos gereeld. My vingers streel oor die houtbeeldjie in my hand vir inspirasie.

Ek draai hom op sy kop om die sand te laat loop want net soos Seegogga wil hy nie die uurglas los nie en soos die sand val begin die korrels in my brein loskom en die boek in sy hand gaan oop. Die beeldjie het sy eie storie wat vertel moet word.

Vandat ek ‘n kind was, wou ek nog altyd ‘n verskil in die wêreld maak. Slim was ek nooit, mooi ook nie, so hoe maak ek ‘n verskil? Vir jare bly ek eerder stil as om nonsens te praat, met die gevolg dat ek met my boek rondloop en eerder skryf wat ek sien as om iets te sê. My boek raak voller en voller van mense stories, mense wat hulleself meer ag as wat hulle eintlik is, mense wat op ander mense trap omdat hulle kan, mense wat ander blameer vir die goed wat hulle doen. Vandag is die wêreld op sy kop gedraai en ek ook, my boek gaan oop en ‘n video begin speel:

Genoeg is genoeg. Mens dink altyd legacy moet iets “groot” wees, maar dit hoef nie, regtig nie, vir my is een van die baie waarhede in die stuk, “Daar is 2 oomblikke in jou lewe, jou geboorte en die dag wanneer jy verstaan hoekom jy gebore is…” Wat is my doel hier op aarde?

Wat is joune?

Carien, die praatstok mannetjie is joune

Weer 21

So vra my boetie vanoggend of ek vandag 70 is, my antwoord, nee 70 – 49, so dus 21. Alweer 21. Lekker. Aan die begin van my grootmens-lewe met sterre in my oë en ‘n huppel in my stap. Vandag op 21 gaan ek gevra word om te trou. Ek gaan sjampanje drink en ‘n sleutel kry. Daarna gaan ons in ‘n piepklein staatshuis bly met pers kombuiskaste. Daar gaan ek leer om doeke te was met my hand, want ons kan nie papierdoeke bekostig nie. Ons gaan net een blou Toyota karretjie hê om mee te ry en die wêreld gaan maklik wees. Later gaan ons ons eerste huis koop en in verwondering staan oor hoe groot die tuin is, twee dogtertjies gaan uit hierdie huis hulle eerste skooldag beleef. My man werk by die gevangenis en ek by DairyBelle, so ek leer my kinders om te sê, pa is in die tronk en ma is die koei, wanneer iemand vra watse werk hulle ouers doen.

Nog later gaan my man se krieket-afrigter een dag vir my vra om vir hom my CV te gee en ons gaan Lichtenburg toe trek. Daar gaan ons vir 2 jaar bly en ek gaan my MBA klaarmaak met 2 baie klein kinders gaan dit nogal moeilik gaan.

Na 2 jaar gaan ons Gauteng toe trek en die twee dogtertjies en hulle ma gaan leer hoe om elke Saterdag mall toe te gaan. Vir die eerste keer in my lewe kan ek koop wat ek wil in ‘n wye verskeidenheid winkels.

Fast forward nog ‘n paar jaar en ek bly nou in ‘n ander huis saam met ‘n nuwe man. Die kinders is een klaar met skool, die ander in matriek. Die tyd swoep verby.

Nog ‘n paar ekstra plooie en rolletjies en nou bly ek op ‘n plot, tussen bokke en hoenders en werk van die huis af, na ‘n virus wat die wêreld verander het.

Hoe sal ek lyk oor nog 21 jaar wanneer ek regtig 70 is? Wie weet. Vandag het ek net vandag en ek is 21 met 28 jaar se rente. Dankbaar vir waar ek is en vir wie ek is. Dankbaar vir die verjaarsdag boodskappe en mal oor die eerste oproep vanoggend waar 2 klein dogtertjies met deurmekaar hare vir hulle ouma Happy Birthday sing.

Almal het een

Die Goue Vroue hou ‘n Abba partytjie in Rebusfontein (jy kan almal se stories hier lees) en skielik word ek midde-in Abba-mania gedompel. Dit klink my almal het ‘n storie wat met ‘n gunsteling Abba liedjie gepaardgaan. Ek is gebore in dieselfde jaar as wat Abba ontstaan het en teen die tyd wat die groep uitmekaar gespat het, was ek net 10 jaar oud, so ek het nie die Abba storie gevolg soos menige ander tieners wat Abba-mal was nie. In die laat tagtigs was hulle liedjies minder gewild tussen tieners wat eerder Madonna, A-HA en Wham geluister het. Om die waarheid te sê toe Erasure Take a chance on me in 1992 vrygestel het, het ek nie eers besef dis ‘n Abba song nie. Ek het dit een aand vir ‘n goeie vriend gesing, wat tot ‘n verhouding en die beindiging van ‘n jarelange vriendskap gelei het.

Selfs voor dit, het ons dogters-groep een aand tydens standerd 8 veldskool Thank you for the music uit volle bors gesing en daarna soos een man aan die tjank gegaan.

Abba het in 1982 na albei pare se egskeidings besluit dat die groep ‘n breuk moes vat, eintlik het hulle gedink dat die groep weer bymekaar sou kom, maar dit het nooit gebeur nie. Hulle het ook gedink dat hulle liedjies vir ‘n jaar of twee nog in die rondte sou wees en daarna vergeet sou word, min het hulle geweet dat vandag amper 50 jaar na die groep se ontstaan, mense nog steeds na hulle sou luister.

Laas Saterdag het ek begin om meer te leer van die groep, van 4 gewone mense met elkeen buitengewone talente. Mense wat amper toevallig bymekaar uitgekom het, wat musiek vir altyd sou verander. Agnetha wat bang was vir vlieg en vir mense, Anne-Frid of Frida wat haar hele lewe deur gedink het sy is nie goed genoeg nie. Benny die begaafde pianis en komponis, wat later erken het dat hy ‘n alkoholis was. Björn het meesterlik woorde by die melodië gesit, maar is beskuldig van geldwassery (later onskuldig bevind).

Ek het die term “Wall of sound” ook geleer, Abba se produsent, Michael Tretow het die tegniek gebruik om die musiek voller te maak, hulle het op ‘n klein begroting moes werk aan die begin en op die manier het dit geklink soos ‘n hele orkes. Die musiek van Abba, die vokale vermoë van die twee vroulike lede asook die kreatiwiteit van die producer het eindelik gelei tot die unieke Abba sound, die klanke wat vir amper almal steeds bybly.

Sedert die Goue Vroue se partytjie steek ‘n Abba liedjie in my kop vas, een van die minder bekendes, ‘n liedjie wat beskryf waar ek nou is:

Take it easy with me, please
Touch me gently like a summer evening breeze
Take your time, make it slow
Andante, Andante
Just let the feeling grow

Make your fingers soft and light
Let your body be the velvet of the night
Touch my soul, you know how
Andante, Andante
Go slowly with me now

En so kom my storie vir vandag tot ‘n einde, maar Abba se musiek leef voort, in my kop en in ons almal se harte.

NS – Gedurende my navorsing het ek my bes probeer om uit te vind hoekom die paartjies geskei is en nooit agter die volle verhaal gekom nie, maar ek het wel op die dokumenter afgekom, die moeite werd om te kyk:

Voulez-vous Déjà vu

Ons is ‘n groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ‘n dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.
Hierdie hoofstuk sluit by ‘n menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan. Vir ons, en dalk vir jou.
Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.
As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.Volg skakel https://fresh.inlinkz.com/party/7978d243e406473ca23727d75a9a2a46 om by die Inlinksblad te kom waar al die stories in hierdie reeks gelys word.

Appeltjie druk Sonell se ogies toe, (Sonell is die jongste Goue Vrou), terwyl Pierce Brosnan onderstebo teen die paal afgly. Haar eie kop is skuins gedraai om die woorde op die Speedo beter te kan lees. “Nul, nul, sewe. Geskommel, moenie roer nie”, prewel sy die woorde uit. “Toemaar Piercie, ek belowe ek gaan nêrens”, sê sy. Appeltjie is in vervoering.

Una het vir Pierce aan die hand beet en spring van die landingstrook af, reguit in die water in. Dit maak nie eers saak dat daar nie ‘n see in Rebusfontein bestaan nie, spring gaan hulle spring!

Aalsie bekyk die verhoog wat sy so lank aan gebou het, sy sien haar graad 2 klassie se konsert van voor die aaklige CorounaMouna monster afspeel op die verhoog, van Pierce en sy paal is daar geen teken nie.

Toortsie het dit begin, die terugskrywery, van agter na voor en ook die lyndansery uitgedink. Sy sing Voulez-vous met haar melodiuse stem, oor ek oor. Maar al wat ek hoor is De-ja-vuuuu ah ha. Ek kyk na Trommeltjies, Woordnoot, San, Christa, al die ander, hulle staar in vervoering na Toorts, hoor hulle dit ook?

Seegogga en mnr Krap jive te heerlik op die plaat wat hulle opgesit het, sy het lankal vergeet dat Pierce en Abba hier is, sy wys hulle hoe daar in die sewentiger jare in Suid-Afrika gedans is op Abba musiek.

Tannie Frannie het ‘n gedaante verwisseling ondergaan. Weg is die grys hare, welige bruin krulhare omraam haar pragtige jong gesig, haar groen krimpolien pakkie span stewig om haar fyn lyfie, sy klim in haar Rooi Beetle en wuif vir die Goue Vroue. Ek wonder waarheen sy op pad is?

Groen, dis waar dit begin (geëindig?) het. Groen “medisinale” doopsous, groen krimpolien…… Maar daar was al voorheen groen. Groen kruie in koekies, groen feëtjies, groen gras, groen smarag rokke….. Groen bus wat al die pad terugry tot by ‘n Toweropstal, waar alles begin het.

Waddehel hoor ek ‘n stem uit die verlede. Waddehel inderdaad.

Voulez-vous (Wil jy?) Déjà vu (Alreeds gedroom)

Wil jy weer droom? Rebusfontein is altyd die plek daarvoor.

Trommeltjies moet nou besluit of die Abba partytjie op Rebusfontein rêrig gebeur het of net Déjà vu is van soveel ander goeie tye. En ek? Ek vat nog ‘n happie van daai Undercover Basil Pesto en ‘n slukkie Frangelico, droom weer. Déjà vu?