My arme swak hart

My hart klop in my keel waar ek hier sit en skryf. Ons is besig om 12 hoenderhokke te bou want Grim het besluit daar moet groot gegaan word met lê-hoenders en die bousand is klaar. Dit beteken dat ek vanoggend in die H100 moes spring en gaan sand koop. Nou die H100 kan net ‘n ton hanteer agter op die bak, so ek probeer vir die drywer met die groot front-end loader beduie hy moet asseblief net ‘n halwe van ‘n halwe skeppie skep. Natuurik dink hy dat ek beduie “maak vol”. Reeds toe ek by die venstertjie kom om te betaal kom ek agter dat hier ‘n probleem is, die handrem wil nie die bakkie vashou nie, met die gevolg dat ek die kaart en sommer die pin ook vir die ou gee om te betaal.

Ek bekyk die faktuur na die betalery en wraggies 2.5 ton. Toe ek by die venter uithang (met my voet steeds op die briek), kan ek sien die wiele trek plat. Daar is niks anders om te doen as om te ry nie, geen gewilliges met grawe naby om van die sand af te laai nie, so daar trek ons.

Op die teerpad stuur ek ‘n gebed op, “Help my asseblief Vader, tot by die huis”. Wanneer ek die bakkie meer as 40 km/h probeer ry, voel dit asof ek op sneeu ry en gly, ry en gly. Stadig stadig durf ek die 15km aan tot by die huis, teen niks meer as 40 km/h en in 2de rat nie. Die kyke van die ander motoriste skeel my min, want hulle moet op ‘n soliede streep verby my gaan siende dat die hele R511 net een lang streep het. Teen afdraendes stoot die vrag my en moet ek die rem behoorlik trap. Opdraendes gly ons minder, maar daar moet ek terugskakel 1ste rat toe.

Ek is hier en dis al wat tel, met ‘n dankie aan my Hemelse Vader vir die beskerming vandag en ‘n hart wat darem amper weer normaal klop…..totdat ek vir Pierce Brosnan gewaar…My arme swak hart….

Die kern

Mostert na die maal, ek hoor hoe jy dit sê of dalk is dit in my kop? Die uitdaging het laaankal gesluit, vir wat wil jy nou skryf? Vir maande skryf ek niks en dan sommer 2 blogs op een dag. Ek dans mos maar meestal op my eie tune, so sorry neh.

Dit het so begin: Iemand het ‘n foto op ‘n whatsapp groepie gepos van ‘n boek met ‘n gat deur vele bladsye gesny, daarna het daar ‘n uitdaging ontstaan en ‘n klompie bloggers het die bladsye ingevul (jy kan dit hier lees https://fresh.inlinkz.com/party/567e0dbec3284abbacab09e8d73f276e). Wena was weer besig en het die bus gemis maar ek wil tog ‘n storie skryf.

Ek het nog altyd na myself gekyk en die goeters wat verkeerd is, eerder as die goeie raakgesien. Dit kom dalk vanuit my kinderdae met ‘n oor-streng pa wat net perfekte kinders wou hê, of dalk uit my eie kop waar ek ook na perfeksionisme streef. My skoolvriendin stuur ‘n paar maande terug vir my ‘n foto wat sy in haar kas ontdek het, ek moes haar vra wie op die foto is, want ek kon myself nie herken nie. Wanneer in my lewe het ek ooit sulke dun beentjies gehad, vra ek haar. Ek sien myself nog altyd as ‘n pokkeltjie, wat vrek hard moet werk as ek ‘n middel of kuite wil hê.

Vir ander mense is gewig iets maklik, hulle dink dat ek te veel op die uiterlike konsentreer, maar wat hulle nie besef nie is dat wanneer ek sleg voel oor my uiterlike, dit my totale menswees aantas. Ewe skielik wil ek eerder by die huis bly, nie meer mooi aantrek nie en die geringste verwysing na die ekstra rolletjies verander in ‘n volslae skermutseling. Seks word ‘n ding wat so lank as moontlik uitgestel word, met die gevolglike probleme wat dit ook meebring. My knieë en rug is seerder as gewoonlik en ry ons langpad, swel my enkels so dat ek vir 2 dae nie kan loop nie.

Eintlik weet ek wat die depressie wat ek voel teweeg bring, maar ek voel asof ek niks daaraan kan doen nie. Ek weet ek moet oefen en minder eet, maar hoe meer depressief ek raak, hoe meer eet ek en hoe minder kan ek die wilskrag bymekaar skraap om met enige soort oefenplan te begin. Skielik is ek huilerig oor alles en oor niks, ek is glad nie ‘n plesier om mee saam te leef nie.

Skryf oor die probleem help my om dit in die gesig te staar en dalk werk te maak, maar vir nou is die kern van my probleem nog net so groot(vet) soos gister.

Mojo

Deesdae voel alles soos werk, bel my dogter en sê kleinkinders wil kom kuier, werk. Winkels toe gaan, werk. Selfs speel met baba bokke voel soos werk. Werk voel definitief soos werk. Ek kan nie onthou wanneer laas ek werklik gelukkig gevoel het nie, nog minder uit my maag uit gelag het nie. In my kop frons ek heeltyd en die keep op my voorkop raak al hoe dieper. Weet nie hoe om my mojo terug te kry nie. Una is daar plek vir my langs jou?

Wat ek weet

Mens sê so maklik ek weet wat ek weet, waaraan mens nie dink nie is dat jy nie weet wat jy nie weet nie. En dis goed so. As iemand vir my laas jaar sou sê dat die grendeltyd van die beste tye in my lewe sou wees, sou ek dit nooit kon glo nie, maar dit was.

Op 31 Maart bel my baas 7 uur in die oggend, groot probleme. Ons stelsels by die werk het ‘n probleem, amper soos ‘n virus en ons moet afsit, alles afsit. Kan ek vir haar help met ‘n totale hand prosedure. Nou ja ons het planne en planne wanneer een van die stelsels af is, maar ‘n hand-prosedure? Glad nie. In elk geval is die risiko te groot vir diefstal of dat kliente nooit sal betaal nie. Ek vind uit dat daar “Ransomware” op ns stelsel is, dis nou wanneer jy ‘n epos kry dat jy xxx (in dollar) moet betaal om jou eie data terug te kry, met geen waarborg dat die sleutel (key) regtig sal werk nie. Die IT span begin werk om alles wat oor 7 jaar ingesit is, te fynkam en te herbou, hulle en eksterne konsultante werk dag en nag, ons gaan nie betaal nie.

Dit is Donderdag die 1ste April, maand-einde en amper Paasnaweek, ons kanselleer ons planne om by my sussie in Jeffrey’s te gaan kuier. Ek stap by die werk in en kan my oë nie glo nie, oral sit mense, oral lê drade. Elke persoon wat ‘n rekenaar het, moet dit kantoor toe bring, dit word skoongemaak en nuwe sagteware gelaai om te verseker die indringer kan nie verder amok maak nie. Selektief word mense toegelaat op die netwerk, dan ook net direk met ‘n LAN kabel na die nuwe server toe. Van die huis af werk is glad nie ter sprake nie. Ons verkoop steeds niks nie, maar die ontvangs van rou materiale gaan voort, word in ‘n boek geskryf. Ons kan nie bekostig dat die sement-aanleg tot stilstand kom nie, dit beteken ‘n week om weer aan die gang te kry en miljoene rande.

Dit was die eerste keer dat ek bly was dat ons SAP server in Nigerië is en nie geaffekteer is nie. Ons prakseer planne om die transaksies op SAP te krywat gedoen is op die 31ste en ek begin om dit in te sleutel, werk deurnag Vrydag, asook Saterdag. Maand-einde word so hinkepink begin. Ons was amper op die hond se stert, toe besluit Nigerië om SAP af te sit, 4 dae waar die vanlyn prosesse gevolg word, nog ‘n gemors. Dit vat my 2 weke om alles reg in te kry en April maandeinde was nog steeds ‘n gemors. Al die stelsels is ook nog nie 100% werkend nie, so alles vat 2 keer langer as gewoonlik.

So as ek min skryf, moet julle weet dit is nie omdat ek nie wil nie, maar eerder omdat ek nie kan nie. Grim was deur alles ‘n rots en het maar geduldig al die kosmaak pligte oorgeneem, was my skouer wanneer ek te moeg was om eers te huil en my rots vir ‘n hele maand lank, maar tot hy is nou al gatvol.

Om te hoener

Vir die laaste jaar, sedert die inperking begin het, broei ek elke 3 weke ‘n paar kuikens uit. Die broeimasjien het vir so rukkie nie gewerk nie en die laaste klompie eiers wat ek ingesit het, het net glad nie uitgebroei nie. Die vorige bondel het net een enkele kuiken opgelewer.

Met die dat hulle in my kantoor aangehou word, sien ek die kuikens meer as wat ek sou indien die henne hulle self uitgebroei het. Nou die laaste kuiken, of soos ek hom noem – Arme Wesie, is vrek snaaks. Van almal, skree hy die heel hardste, dit kan dalk iets daarmee te doen hê dat ek hom vir ‘n week elke aand teruggesit het in die broeikas vir bietjie hitte. Gewoonlik sal die klomp kuikens in ‘n hoek slaap en mekaar warm hou.

In die laaste tyd het ek al ‘n paar keer amper ‘n hartaanval gekry oor Arme Wesie. Hy sit deur die dag buite in sy hokkie, vir bietjie vars lug en son en ook omdat die gerasery nogal steurend is wanneer ek probeer vergaderings hou. Hoenders lê mos so met hulle voete onder hulle ingetrek, maar nie die een nie, hy skop sy voete skuins langs hom uit en lê op sy sy. Dan dink ek elke keer hy is dood, maar hy spring soos blits op wanneer hy my sien nader stap.

Ek het besluit dat Arme Wesie so snaaks lê omdat hy nie weet joe om te hoener nie, hy het dan nog nooit ‘n ander hoender gesien nie, hoe dan nou anders.

En dit bring my dan by die punt van die blog uit. Hoe gaan mense leer wat is sosiaal aanvaarbaar as hulle nie leer om te mens nie. Die enigste manier om te leer is deur na ander mense te kyk, verkieslik van dieselfde ouderdom en kultuur en dan uit jou eie verwysingsraamwerk te besluit wat is goeie en minder goeie gedrag. Daarna kan jy jouself daaraan meet en sal jou optrede mettertyd verander. Die hele siklus is ook nie ‘n oornag-proses nie, maar word oor jare aangeleer Die probleem is met Covid sien ons nie meer mense nie, ons hou ons kinders weg van ander kinders af en aanvaarbare gedrag het in die afgelope jaar drasties verander.

Ons gaan almal van vooraf moet leer hoe om te hoener.

Arme Wesie is nou 5 weke oud, natuurlik kan ek nie ‘n foto neem van sy sy-lêery nie

Huil en lag

Una het dit begin …

En Woordnoot het aangegaan … en hier gaan ons al weer op ‘n nuwe avontuur!

Woordnoot het met haar kers-verjaardagpartytjie vir ons elkeen ‘n pakkie in die hand gegee en ons saamgenooi na ‘n Learjet wat saggies op Rebusfontein kom land het en ons voor hierdie lieflike kasteel kom neersit het. In ons pakkies was daar vir elkeen ‘n sleutel …

Lees van elke sleutel hier https://fresh.inlinkz.com/party/6640e82546594147b4ef78a3de36e871

Besig, besig besig, altyd te besig, amper mis ek my sitplek op die Learjet, sommer verlore slaap ook ingehaal tydens die vlug. Natuurlik is die gevolg dat ek die hele bus gemis het. Met ‘n pakkie in my hand word ek wakker en die res is weg….nou wat nou? Ek is hopeloos te nuuskierig, so ek maak die pakkie oop, binne in is ‘n sleutel en voor my ‘n kasteel. Dit kan net een ding beteken, die sleutel moet ‘n deur oopsluit.

Die voordeur is reeds oop, hierdie Goue Vroue moes haastig wees, dink ek. Binne gekom sie ek die prag en praal, maar die sleutel in my hand is selfs meer interessant. Een na die ander deur word probeer, maar bly gesluit. Ek luister met my oor teen elkeen, die eerste hoor ek musiek speel, dit klink soos ‘n bal, ek hoor ‘n mansstem iets sê van elke Goue Vrou se sleutel sluit ‘n kamer oop spesiaal vir haar. Die tweede deur se stemme gons, klomp vrouens klink asof hulle gelyk praat, by die derde hoor ek net voëltjies en iemand saggies snork. Die ander deure is stil, hulle stories moet nog vertel word, maar my sleutel eier om hulle oop te sluit. Ek stap verder en verder in die gang af, dalk het die sleutel ‘n vervaltyd en ek het my kans gemis om ‘n deur te kon oopsluit?

Ek stap teen die trap op en heel bo in die toring is daar ‘n deur. Moed opgee is nie een van die goed wat ek sommer doen nie, so ek pas die sleutel in en wraggies die slot knars oop…..

Voor my is ‘n kamer, maar dis dolleeg, daar is niks soos in absoluut niks te siene nie. Nou ja, dis dan nou maar so, die koning het dan sekerlik geweet dat my kamer leeg moes wees en nou moet ek 8 ure hier bly, die deur het sommer vanself toegeswaai. In ‘n hoek sit ek op die grond en die trane kom sommer so vanself (soos dit deesdae meer en meer gebeur) Ek probeer hulle nie eers terughou of afvee nie, hulle plons vet op die grons soos reëndruppels.

Met elke traan wat val, verander die traan in iets. Daar lê fotos van my kinders en kleinkinders, ‘n ou trui wat ek lief om te dra, tot ‘n paar dae ou boklammetjie. Hoe meer ek huil, hoe meer word die kamer vol goed wat ek voor lief is. Ek hou op met huil en ‘n glimlag breek deur. Toe die lammetjie opspring en begin dans, kan ek nie help om hardop te lag nie.

Die vreemsmdste ding gebeur, selfs meer van die goed waarvan ek hou begin verskyn wanneer ek lag. ‘n Paar boeke wat ek nog graag wil lees, die halfvoltooide hekelwerk waarby ek nie uitkom nie, ja tot die werksrekenaar met alles wat al gister gedoen moes wees. En ek lag en lag, skielik het ek die boeke klaar gelees die hekelwerk is klaar en die werk ook. Hier wil ek vir ewig bly, ek kan net lag en lag en goed word gedoen. Die boklammetjie is skielik ‘n sterk lammetjie en die fotos van my kleinkinders het nou tieners op.

Ag nee, hoe lank was ek in die kamer? 8 ure, 8 dae of 8 jaar? Paniekerig kyk ek na die deur, hier moet ek uit, vinnig ook, wie weet wat anderkant die deur wag? Hoeveel jare het verbygegaan terwyl ek huil en lag?

Phew!…..

Waarom ek altyd die goed aanpak weet nugter alleen en altyd die heel moeilikste wat gesoute DIY’ers nie eers wil doen nie. Ek het besluit om my kombuiskaste te verf, maar laat ek by die begin begin……

Ek het voorheen al geskryf dat my sussie na Jeffreysbaai getrek het. In haar tuin was 2 wendy-huise, 1 staal huis (werkswinkel / enkel garage grootte) en 3 afdakke. Hulle wou niks daarvan saam-trek nie en ek het dit alles by haar oorgekoop. Een van die afdakke is na oudste dogter en die res is alles op die plot staangemaak. Die 3×3 wendy word vir hoender-kos en gras vir die bokke gebruik, die staalhuis gaan een van die dae deur kuikentjies beset word, die dubbel afdak is die nuwe tuiste vir die sleepwaens. Die groot wendy, 4x7m, is in die tuin staangemaak. Ek wou dit eers as ‘n addisionele spaarkamer gebruik, maar het toe besluit om dit gemeubileerd uit te verhuur.

So het ek begin meubels koop vir die wendy en omdat ek ‘n regte Jood is, koop ek alles tweedehands, wat natuurlik beteken niks pas lekker bymekaar nie. Ek bedink ‘n plan en besluit dat ek verf gaan koop en al die meubels min of meer dieselfde kleur (grys) gaan verf. In my gekopery (Grim noem my die queen of Facebook Marketplace), kom ek af op 10 kombuiskasdeure uit hout gemaak wat iemand teen R500 verkoop. 10 Kasdeure is hopeloos te veel vir die arme Wendy, maar ek kon dit net nie laat verbygaan nie. Ek bekyk my eie kombuis en besluit net daar dat ek nog kaste nodig het. Een van ons vriende maak Lotters pine se meubels en hy maak toe vir my 6 nuwe kaste en sit 6 van die deure daaraan. Die deure was donkergrys geverf en my huidige kaste was donkerbruin. Ek hou so baie van grys maar al die teels is bruin en die vloer so beigerig, so grys gaan nie werk nie.

Video na video word gekyk en op ‘n Saterdag ry ek Randfotein toe en gaan koop Tjhoko-verf. Genoeg grys vir die wendy meubels en wit vir my kombuis. Daar gekom is daar die mooiste stensil van ‘n windpomp en daar en dan besluit ek, windpompe gaan op die kas-deure gestensil word met ‘n paris-verf. Die stensil staan uit en dan sit mens ‘n antique seëllaar om dit wat dit ‘n verouderde voorkoms gee. Verlede Donderdag was dit sulke tyd, kaste se inhoud staan rond op die middel-eiland en kas-deure word afgehaal

Mens kan nie wit direk op donkerbruin verf nie, so die kaste moes eers liggrys geverf word, 2 lae liggrys word Donderdag opgeverf. Vrydag is my rug so seer dat ek nie eers kan loop nie, so ek vra die werkers om vir my die wit oor te sit. Was so ‘n gemors dat ek oorgeneem het een uur en Vrydag-aand nog minder kon loop. Saterdag was die kleinkinders hier, so ek kon nie verf nie. Sondag het ek begin om die stensils op die kaste te sit. Maandag het ek die bruin op die stensils geverf en die kas-deure geseël. Dinsdag het ek die boonste kassies se stensils opgesit, bruin opgesit en geseël. Gister is al die kaste teruggesit en handvatsels op gesit en vanoggend is alles terug gepak. Uiteindelik kon ek fotos neem.

Ek is vrek trots op my handewerk, maar sal nooit in der ewigheid weer so iets aanpak nie.

Stilte

Moeilik om te glo dat dit volgende Saterdag ‘n jaar is sedert inperking in Suid-Afrika amptelik afgeskop het. Iemand sê nouriedag dat hulle glad nie verstaan wat die “nuwe normaal” nou eintlik is nie, want alles gaan mos weer dieselfde wees as voor Covid, dis nou eendag. Ek was nogal verbaas oor die aanmerking want ek kan nie sien dat enigeiets ooit weer heeltemal dieselfde gaan wees nie. As ek net na myself kyk, werk ek nou vir ‘n hele jaar van die huis af, gaan net so af en toe kantoor toe as dit nie anders kan nie. My kantoor-pakkies en ordentlike klere hang nou al vir ‘n jaar vergete in ‘n kas want selfs wanneer ek die dag moet ingaan, trek ek aan vir gemak eerder as meer formeel, daar is minder mense wat my sien en face to face vergaderings is ‘n ding van die verlede. Selfs grimering is deesdae opsioneel, meeste van mens se gesig is in elk geval weggesteek agter ‘n masker. Op die stadium weet ek nie wat die maatskappy se post-Covid planne is nie, maar ek kan nogal dink dat ten minste ‘n deel van die kantoor-spasie opgegee sal word, siende dat almal redelik effektief van die huis af werk.

‘n Ander ding wat my Saterdag tref terwyl ons in die Spur is vir oudste kleinkind se verjaarsdag partytjie is die feit dat ek nie meer raserige byeenkomste met baie mense kan hanteer vir vreeslik lank nie. Nou al so gewoond aan totale stilte om my, kan ek net vir kort rukkies by die tafel sit en ‘n klomp kleuters se gskree en gejil uitstaan, dan moet ek eers onttrek (natuurlik met die verskoning om te gaan rook), maar eintlik vir ‘n bietjie vrede en stilte om my. Ek kan nogal nie sien dat dit ooit weer gaan verander nie.

Fisiese aanraking en daai familie-soene het my nog nooit eintlik aangestaan nie, so nou het ek ‘n verskoning om net hallo te sê sonder drukkies en soene. Kinders en veral kleinkinders word nou meer as ooit geliefie wat die gebrek aan “vreemde” aanraking baie goed vervang. Dit pas my soos ‘n handskoen.

Dae van die week vloei makliker ineen, daar is nie meer na-ure en naweke nie, êrens gaan die nuwe normaal ‘n meer definitiewe beskikbare tyd vir werk en speel moet definieer. Ek vind dat ek meer ure per dag werk aan werks-aangeleenthede, maar dat daar nie ‘n perk is op wanneer gewerk word nie, wat beteken dat ek baie nagte voor my rekenaar spandeer en dan in die dag doodmoeg is, maar nog steeds aangaan met werk. Ander dae doen ek persoonlike werk deur die dag en skeep weer my werk af. Dis nogal moeilik om te probeer tred hou met hoeveel ek nou eintlik gewerk het. Af-tyd is deesdae ‘n totale luuksheid en ek sukkel om af te skakel en net te ontspan. Natuurlik maak dit dat ek permanent doodmoeg is. Ek wonder of ander mense dit ook so beleef?

Laastens vind ek dat ek nooit meer weet wat in die wêreld aangaan nie, ons het mos al lankal nie meer DSTV nie en ek verkies stilte terwyl ek werk. Dit beteken dat die enigste nuus wat ek van weet, die nuusberig op die radio is, wanneer ek êrens heen moet ry of die nuus wat op facebook kom (waarna ek ook baie min kyk). Ek kry darem Daily Maveric in my epos, maar sal die hooftrekke so vinnig lees en net in ‘n berig ingaan wanneer dit baie interessant lyk. Voorheen het ek nogal geweet wat die nuutste musiek is en heelparty gunstelinge gehad, deesdae is elke lidjie wat op die radio speel vir my nuut. Stilte het definitief nadele ook.

Dan soek on die top 40 songs in Suid-afrika en daar is die weirdste musiek-videos en kunstenaars waarvan ek nog nooit gehoor het nie, darem herken ek vir Ed Sheraan, so ek kan ‘n video deel. Geniet die week:

Kalender girlz in goud

Hierdie hoofstuk sluit by ñ menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan.

Vir ons, en dalk vir jou.

Ons is ñ groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ñ dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.

Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.

As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.

https://fresh.inlinkz.com/p/e510564f63d7492b9d9a4654518443af

Terwyl die mooie rokke op die draad droogword, moet almal vinnig sonneblomme gryp vir ons volgende kalenderfoto

Sonneblomme is so vrolik, nes ons klompie op Rebus, altyd tyd vir ‘n glimlag en ‘n grappie. Die kuises tussen ons staan maar liewer agter waar minder vel wys, terwyl die waaghalsiges sommer heel voor sit. Herken jy jouself op die foto? Is jy een van die skametjies of een van die stoutes? Elkeen moet maar self besluit.

Siende dat ek in April verjaar (volgend Una) is dit nou die tyd vir elke dame om ‘n April-fools grappie te vertel. Dit kan iets wees wat jy aangevang het of iets wat jy nog graag op 1 April wil aanvang om iemand ‘n poets te bak. Ek begin sommer: “Dit was my eerste werk en deel van my pligte was om koffie vir die baas te maak. Hy het sy koffie swart gedrink, so op 1 April is daar ‘n halwe bottel ink by sy koffie gesit. Toe hy so lekker groot sluk behaaglik wegslaan, het hy dit vrek vinnig uitgespoeg. Sy hele kantoor en hyself was vol ink gespat. Die joke was op my wat daardie dag heeldag kantoor moes skoonmaak. Mens kan amper nie glo dat so klein mannetjie so ver en baie kan spoeg nie”

April is die maand wanneer die kosmosse in luide perse en pienke wild langs die paaie blom en siende dat elke eettafel kan doen met ‘n blomme rangskikking, gaan ons leer om blomme reg in ‘n pot te sit. Soos meeste mense druk ek nog altyd net die blomme so in ‘n pot in en hoop dit lyk na iets, maar vandag gaan ons leer om dit behoorlik te doen.

Al die lieflike blommegeure en kleure helder ons Rebusfontein selfs meer op. Natuurlik is Aalsie en Appeltjie ou hande met blomme, Seegogga se kuns-agtergrond en Toorts se jarelange onthaal-ondervinding kom goed te pas. Hulle het gou verveeld geword met die basiese rangskikkings en hierdie meesterwerk opgetower

Scrapy, Woordnoot en San het die goud gebruik as inspirasie

Una, Christa, VirgoC en tannie Frannie het besluit om die kuns van Japanese rangskikking(Kado) te bemeester. Hulle was nog altyd ons reis-vriendinne

Trommeltjies, Sonèll en ekke het besluit om die sonneblomme te gebruik vir ons skepping

Goue Vroue kreatiwiteit op sy beste en dit is ook wat ons besonders maak. Elkeen uniek en anders maar tog ‘n groep.

Laat ek afsluit met nog ‘n April Fools grappie – Ek verjaar eintlik eers in Mei!!

Sonskyn

Alhoewel ons deesdae met die maan gepla is en gereelde ekskursies soontoe plaasvind om alles weer in perspektief te kan sien, is my skrywe vandag meer op dag-bedrywighede gefokus. Eloise het veroorsaak dat ons tipies Europese weer vir amper 3 weke beleef het. Natuurlik is ons dankbaar vir die reën, maar as ‘n kind van die ou Wes-Transvaal, is ek meer gewoond aan ‘n donderstorm as aan wolke en nou en dan reën. Met die instalasie van solar is ons ook afhanklik van die son vir ons krag en 3 weke het die generator bykans daagliks moes sorg dat ons nie uit krag uit hardloop nie.

Gister-oggend was die eerste wat ons kon opstaan met helder sonskyn wat ons begroet het en soos wat ek ewoonlik uitbundig in die reën dans, het ek lus gevoel om op die balkon uit te stap en uit volle bors te sing…..

Alhoewel ek vêr van enige strand af is, wou ek die son omhels en net sing.

Die laaste week was ‘n totaal ander liedjie in my kop:

Het julle geweet dat Anton Goosen hier in Hennopsrivier ‘n plot/plaas besit het? Dit is einde laas jaar (2020) eindelik verkoop, nadat hy die vir meer as 10 jaar uitverhuur het. Wat ‘n interessante man, bekend as die vader van Afrikaanse Rock. Hier is die link na Wikipedia, as jy meer oor hom wil lees: https://af.wikipedia.org/wiki/Anton_Goosen

In elk geval, welkom sonskyn en alhoewel dit huidiglik (alweer) bewolk is, mag ons asseblief ‘n klein bietjie meer van jou sien. (Veral deur die dag wanneer jy vir ons elektrisiteit moet maak)