Positief – Dag 3

Vanoggend word ek wakker (wat beteken ek het actually deur die nag geslaap), so 6 uur.  Vandag het Rona besluit om op menopause in te zoom, so ek is sopnat gesweet, nie die ergste nie, dit gebeur deesdae al hoe meer.  Ek maak my oë oop en voel nie te sleg nie.  Ek staan op en voel ‘n effense pyn in my nier, weet nie of ek al voorheen gesê het dat ek net 1 het nie, maar vandag het hy so effens gepyn.  Ook nie ongewoon nie.  Mooi Rona, wil jy nou vir my vertel dat ek net 1 nier het?  Wel ek weet dit klaar, ek weet ook presies hoe om dit te hanteer, drink twee keer so veel water as gewoonlik en besluit later of die pyn nog daar is.

Gister het ek al klaar klein bietjie beter gevoel, maar blykbaar kom en gaan simptome, so mens moenie te gou bly raak nie.  Wat ek wel weet is dat dit maand-einde is, wat beteken dat ek gister heelwat gewerk het, net sodat as ek wel baie erg voel, ek tyd het om vandag te rus.  Nou voel ek vandag weer ok.  Rona, jy speel seker?  Gaan jy môre weer kom kuier, of het jy besluit om my uit te los?

Dit klink vir my asof almal die ding verskillend kry, Grim is nog plat.  Ek kry hom baie jammer, maar verstaan nie heeltemal hoekom ek nou nog verpleegster, tealady en simpatieke mammie ook nog moet speel nie.  Is ek lelik?  Is Rona’tjie weer besig met haar zoom-goggas?  My Corona, jou Korona, daar lê die ding.

Sorry julle, ek moes net, kyk die video dis vrek snaaks

 

 

Positief dag 2

Ek weet nie of dit is omdat ek so baie geslaap het gister deur die dag nie, maar ek is sedert 2 uur vanoggend wakker.  Op en af, om die klein bietjie kos wat ek kon eet, weer baie spoedig van ontslae te raak.  Ek het diaree, Grim het dit gister gehad.  Verder het ek ook ‘n effense hoofpyn, maar omdat ek gereeld migraine kry, is dit nog glad nie op daai vlak nie, so dit pla nie so baie nie.

Een simptoom waarvan ek nog nie by ander mense gehoor het nie, is die zoom-gogga (self benoem).  Grim was nog altyd effens hardhorend, maar hy is nou heeltemal stok-doof.  Ek was nog altyd effens blind, maar kan skaars die letters op my groot rekenaarskerm uitmaak.  Dis asof daar ‘n waas voor my oë is.  Ander goeters wat deur die zoom-gogga getref is, is my toon.  Die toon pyn nou en dan, ek vermoed dis gout, maar sedert Vrydag pyn hy aanmekaar.  Ek wonder of ander mense ook die tipe ding beleef het?  Iets wat ‘n klein irritasie was, deur Covid gezoom tot ‘n helse probleem?

Ek vind die zoom-gogga ook in my emosionele staat.  Grim wat omdraai en die hele bed skud dat dit voel soos ‘n aardbewing.  My ma wat 10 minute voice-notes los en dieselfde ding ten minste 3 keer sê.  Ek moet myself keer sodat ek nie lelik met hulle is nie.  Dalk is dit net omdat ek sleg voel, dalk is dit die besef dat hierdie Covid ding ‘n regtige werklikheid is, maar dit kan ook natuurlik die zoom-gogga wees wat nou behoorlik gebyt het.

coronavirus
Photo by CDC on Pexels.com

Positief

‘n Dag tot dag ontdekking van Covid-19

Sondag aand begin Grim hoes, so lastige kuggie, hy vat sy koors, maar dis heeltemal normaal.  Maandag slaap hy vir ure aaneen met die elektriese kombers op 3 gestel, hy word net nie warm nie.  Grim is nie eintlik iemand wat deur die dag slaap nie, maar steeds is sy koors normaal.  Dinsdag gaan ek werk toe en haal haal die middag my 2de oudste kleindogter.  Ons kom by die huis om Grim weer in die bed aan te tref, hy voel koud en baie pap, maar ons maak saam kos en kyk tv.  Woensdag het ek vrek baie Skype vergadering, Grim slaap meeste van die dag.  Terwyl ek die telefoon antwoord, bestorm die honde mekaar en in ‘n poging om hulle uitmekaar te maak, word my regterhand erg gebyt.  My ringvinger bloei aanmekaar, so toe ek M huis toe vat, probeer my dogter help om die bloed te stop.  Donderdag moet ek Delmas toe om ‘n dissipliner te lei, daar aangekom is my temperatuur normaal en ek voel glad nie sleg nie, behalwe vir die hand waarmee ek moet skryf en wat nog steeds bloei.

Grim bel my net toe die dissipliner klaar is en sê dat sy koors na 37.7 gestyg het, hy het besluit om te laat toets vir Covid.  Ek het besluit om te gaan vir ‘n klem-in-die-kaak inspuiting by Dischem.  Ek het kos bestel by die lokale retaurant, toe ek by die huis kom voel ek ewe skielik ook so pap en nie een van ons eet veel van die kos nie.

Vrydag-oggend toe ek my temperatuur meet is dit ook 37.5 en ek besluit dat terwyl ek in elk geval moet dokter toe vir die hand, sal ek vra vir ‘n Covid toets.  Die toets is net ‘n keel swab, so nie so erg soos die ding wat in die neus ingedruk word nie.  Dis die laaste dag van die maand, so maak nie saak hoe sleg ek voel nie, ek moet steeds werk.

Nie een van ons slaap baie goed nie, veral ek word gereeld elke uur wakker, kry warm en dan koud, drink water en klim terug in die bed, net om oor ‘n uur weer wakker te word.  Ek hoor ook snaakse goed buite, dit klink soos katte en koeie wat bulk, maar daar is geen katte of koeie naby nie.

Saterdag is die 1ste dag van die nuwe maand, vroeg-vroeg kry Grim ‘n sms, sy resultate is positief.  Rondom 10 uur bel my dokter, ek is ook positief.  Ons is steeds naar en voel erg pap.  Vir my is dit maand-einde, so ek moet werk.  Ek werk ‘n ruk en gaan lê dan ‘n rukkie.  Ek wonder hoe lank die simptome gaan aanhou

Rebus

Ek is baie kere afwesig, te veel kere na my sin, maar my huisie staan nog net daar waar ek laas so amper halfpad ingetrek het.  Nommer 8.  Ek het eers so ampertjies verdwaal, want ek was nog nooit ‘n “tuiste skepper” nie, nee, heel eerder buitekant besig om te werskaf.  Maar die keer moet ek my huis opeis, behoorlik intrek neem, netnou word die kaart en transport sommer weer net weggevat.

Kante was vir my nog nooit lekker om te kies nie, maar ek moes.  Bly ek, gly ek, vlieg ek of ry ek?  Besluite besluite.  Vir nou, bly ek.  Soms in my huisie, ander kere bly ek weg.  Maar die lang pad roep my natuurlik ook, solank ek ‘n veilige hawe het om na terug te keer.

Natuurlik is my huis nou behoorlik gefumigate, gesanitiseer en sommer silwerskoon.  Net reg vir ‘n nuwe begin.  Ek hou van neutraal, maar ek hou ook van bont.  Gelukkig is diè ‘n towerhuis, so ek kan hom vandag minimalisties maak en net môre weer is hy bont en oorvol en mals.  Sonder om regtig te moet kwas optel of weggooi, net soos die bui my pas.

house

Wanneer ek die yskas oopmaak is daar soveel lekker goed ingepak dat hy kreun onder die las.  In Rebusfontein maak niks vet nie, jy hoef nooit te kook of te bak nie, net tjoef tjaf te wens vir iets en dan is dit daar, lekker.  Kondensmelk waar die gaatjies op presies die regte plekke in die dekseltjie is, EN wat nooit leegword nie.  Frangeliko om te drink wat nooit dronk maak of kopsere veroorsaak nie.  Rooiwyn, soetwyn, witwyn, net soos jy wil.

HTB1lSvhJpXXXXcCXpXXq6xXFXXXL

Hierdie hoofstuk vorm deel van die Towerinne se Rebusfontein avonture. Ons is die hoofkarakters in ons eie vervolgverhale (natuurlik) en ons fantasie stories is vir ander ondenkbaar, ondoenbaar en  onverklaarbaar. 
As jy die verhaal wil volg, moet jy op die onderstaande skakel kliek om die hoofstukke te lees. Na myne sal daar gereeld nuwe hoofstukke bygevoeg word. Totdat ‘n ander fantasie ons aandag vereis. Dan begin ‘n nuwe vervolgverhaal, ek bedoel avontuur.
Lees die ander bloggers se bydraes by ons InLinkz-skakel https://fresh.inlinkz.com/party/942da9e9f0524c6b982439c66cceced1?visitor3

Mediteer

Nou ja, daar’s nog ‘n idee waarvan ek min tot f@kkol van weet.  Meditasie.  Iemand sê eendag dat dit eintlik net is om stil te word en jou kop leeg te maak.  Van daai kop-leegmakery weet ek alles.  Ek weet presies hoe moeilik dit is om die gedagtes wat soos resies perde deur my brein galop net vir een oomblik stil te kry, wat nou nog van ‘n hele klompie minute.

Baie jare gelede toe ek nog vir die Groen plek gewerk het, was daar een of ander bestuurs-kursus…..So by the way, daai groen plek het hope meer belang gestel in sy mense as waar ek nou werk.  Dalk is dit omdat die groen plek deur die Franse besit is en nou se plek word deur Nigeriërs besit.  Anyhoe

Die kursus is aangebied deur een of ander bedryfs sielkundige.  Op ‘n stadium praat hy van balans tussen werk en huis en sê hy dat dit nodig is vir elke persoon om te ontspan, selfs vir 5 minute gedurende ‘n besige dag.  So hy laat ons ‘n oefening doen.  Dit werk as volg:

Tel van een af, sit ‘n “en” tussen elke getal en elke slag wanneer jy en sê, maak jy jou oë toe en dan weer oop, dan sê jy die volgende nommer.  Jy moet die hele tyd diep in-en-uitasem.  Ek het wraggies nog nooit by 10 uitgekom nie, dan wil my oë nie weer oop nie.

Wanneer jy by die “jy kan nie jou oë oopkry” stadium uitkom, hou hulle toe.  Dan sien jy voor jou ‘n hek, maak dit oop, daarna sien jy ‘n plek waar jy instap, kyk rond, gaan sit dan en raak rustig.  Hoor wat om jou aangaan, ruik die plek, voel die koue of hitte aan jou vel.  Bly in daai plek totdat jy voel dat alles binne jou rustig is en wanneer jy reg is, stap weer uit.  Voel hoe jy nuwe energie bygekry het, maar weet jou plek is daar wanneer jy wil teruggaan.

Ek kan niks van die res onthou nie maar gebruik die oefening nog steeds baie kere.  Dit help wanneer daai perde gedagtes deur my kop hol en wanneer ek nie kan slaap nie.

Hier is hoe my plek lyk:  die hekkie is ‘n ou verroeste plaashekkie, hy sukkel bietjie om oop te maak, wanneer ek binne is, sien ek ‘n hele veld vol groen rose, ek ruik die soet geur en sien wit vlinders wat in die veld baljaar.  Ek pluk nooit die rose nie, adem net hulle geur in en stap verder.  Ek gaan sit onder ‘n boom, ek is nie seker watse boom nie, maar die takke hang oor en niemand van buite kan my sien nie.  Mens sou dink dat dit koud is onder ‘n digte boom, maar dis nooit koud nie.  Ek kan die son op my vel voel, maar dis ook nooit vrekwarm nie.  Ek voel die hobbels van die bas teen my rug, maar ek sit baie gemaklik daar, plat op die grond.  Soms haal ek ‘n boek uit en lees, ander kere sit ek net.  Ek kom gewoonlik net tot hier wanneer ek aan die slaap raak.

Wanneer ek die oefening gebruik om te kalmeer deur die dag, voel dit asof ek myself letterlik weg moet skeur van die boom af.  Dit pyn om die fantasie te laat gaan, maar ek weet dat ek weer terug kan gaan, net wanneer ek wil.  Ek maak die hekkie styf agter my toe en kyk nog een maal om na my veld van groen rose en maak dan my oë oop.

Una se prentjie die ander dag het my hieraan laat dink.

Voordele van grendeltyd

Alles is nie net sleg nie.  By die huis werk is so lekker dat ek hoop dat alle kantore permanent ontruim gaan word en ons bleeksiele toegelaat sal word om die komperknoppies van die huis af te mag kielie.

Vandag is dit selfs nog beter as ooit.  Vanoggend on 07h00 was dit nog steeds -4° C hier op die plot en net daar het ek besluit “As ek dit nie in die bed of vanuit die bed kan doen nie, kan dit wag tot môre”.  Gelukkig spring ons hopelik ook beurtkrag vry vandag, so die elektriese kombers hou my ruggie heerlik warm.

Viva Grendeltyd

koue

 

 

 

VVVTT Hoofstuk 6

Net so, woeps waps, kloep klaps en daar is ons.  “Ek mag nie eintlik nie”, sê Christa, terwyl sy nog ‘n happie van die sjokolade mouse in haar mond sit.  “Ek ook nie”, sug Toorts wat al so lank Bant dat Tim Noakes haar vir raad vra.  Dis die lekkerste sjokolade mousse in die hele wêreld, donker sjokolade met sulke klein stukkies in, wat smelt in jou mond en mens kry dit net op die Champs Elysèes by so klein restaurantjie.  Die Towerinne sit almal skouer aan skouer.  In Parys is daar geen ander manier om te sit nie, almal wil na die mense in die strate kyk.  Net regs van ons is die Arc de Triomphe, waar ons die miljuisende trappies tot bo geklim het en die strate kon bekyk.  Hier het ons besef waarom mense so maklik verdwaal in Parys, die strate loop almal vanaf sirkels uitwaarts.  Ek het so mooi vir Perdebytjie gevra om my te help om uiteindelik “Raw” images op my kamera te neem, sodat ons dit later aanmekaar kan stik om ‘n 360 beeld van Parys te kan maak.

43433048950_b573f35fb2_c

“Julle ek sweer daai vrou het vir my gekyk, haar oë het my die hele tyd gevolg”, hoor ons Woordnoot sê.  Eers kyk almal rond vir die skelm vrou, maar dan besef ons….Almal proes soos hulle lag.  “Dis waarvoor sy bekend is, onse Mona Lisa”, help Vuurvliegie gou vir Woordnoot reg.

Ek het sommer geweet Seegogga sal die een wees wat die Mona Lisa Lockdown foto vir almal gaan wys en natuurlik die hardste lag.

8de8b538e9ec123fe5de4c9537f1cb66

“Het julle die geboue gesien?” vra Aalsie, “Al daai goud op die punte van die swierige krulle en draaie daar by die Opera-huis?”.  “Ek wonder hoeveel diamant broodjies kan ek koop met al die goud?  En as ek nog die skatte in die Louvre by kan sit…….”, mymer tannie Frannie.

Place de la Concorde in central Paris on a summer day

“Vir my was die beste Monmarte, die boheemse winkeltjies en natuurlik die Sacré-Cœur, om al die kunstenaars op die strate te kon sien.  Hulle kunswerke word sommer net daar gemaak……”, natuurlik is dit Bondels wat so ekstaties raak.  Sy en Seegogga is self kunstenaars, so hulle het die kuns die meeste waardeer.

Sonell: “Ag hoe wens ek, ek kon my kinders die Notre Dame wys.  Soveel kere tot op die grond afgebreek, afgebrand en weer herbou.  Die gewyde stilte, die torings, die geskiedenis.  Tuis-onderrig sou net soveel makliker gewees het met ‘n muntstuk wat hulle kon vryf”

Poef, paf, ewe skielik is dit aand en die Towerinne is nog steeds in Parys.  Nou sit hulle in ‘n restaurant, Bel Canto.  Hulle bekyk die kos wat verby gedra word en natuurlik proe hulle van die wyn waarvoor Frankryk bekend is.  “Nee wat julle, hierdie rooiwyn kom nie naby aan die Suid-Afrikaanse rooiwyn nie, gee daar nog ‘n bottel, dalk proe hierdie beter.”, Una het lankal weer gerahabiliteer van die Kamp Goldilocks rehabilitasie en die ander Towerinne laat ook nie op hulle wag nie.

“Waddehel?”  Ewe skielik begin die kelners sing, opera natuurlik .  “Waddehel”, vra Hester weer.  Ons is in ‘n restaurant waar al die kelners ook opera-sangers is en hulle sing so saam met die kos wat hulle aandra.

Later die aand moes ons natuurlik na die Moulin Rouge gaan om ‘n uitvoering te gaan kyk.  Parys word nie verniet die stad van liefde genoem nie.  VirgoC het ‘n traan gepik, want hier verlang sy dan na Padda, terwyl Kameel die wonderlik eksotiese (en skamele) kostuums bekyk het.  Ek wonder of dit sy of Camilla gaan wees wat ons storie verder gaan vertel

Hierdie hoofstuk vorm deel van die uitdaging vir Afrikaanse bloggers wat as die Towerinne bekend staan. Ons is die hoofkarakters in ons eie vervolgverhale (natuurlik) en ons fantasie stories is vir ander ondenkbaar, ondoenbaar, onverklaarbaar. Maar nie vir die Towerinne nie.

As jy die verhaal wil volg, moet jy op die onderstaande skakel kliek om die eerste hoofstuk te lees. Na myne sal daar gereeld nuwe hoofstukke bygevoeg word. Totdat ‘n ander fantasie ons aandag vereis. Dan begin ‘n nuwe vervolgverhaal, ek bedoel avontuur.

Lees die ander bloggers se bydraes by ons InLinkz-skakel https://fresh.inlinkz.com/party/935a80f8f1d64f4f8f4a491bb1abb030

Nuwe gogga

So terwyl ek nog by die werk sit, vir die eerste keer in amper ‘n maand, wonder ek hoe dit op die plot gaan.  Die van-die-huis-af werkery was net te lekker, maar wanneer ek by die werk moet wees, wonder ek of alles nog sal wees soos ek dit vanoggend gelos het.

Daar is mos nou 12 klein kuikentjies wat gereeld tjirp-tjirp wanneer ek vergadering hou.  Hulle leef deur die nag in my kantoor onder ‘n rooi lig en word eers so 10 uur soggens in die sonnetjie gesit.  So vroeë vergaderings gaan met ‘n tjirp tjirp gepaard.

En daardie klein bokkie wat ‘n regte egte kaksleg ma het.  Sy slaap ook in my studeerkamer en sy drink nie regtig die bottel nie, dis net ek wat die melk in haar keelgat kan afkry.

Dan het ek ook nog ‘n nuwe stokperdjie begin – hekel.  Ek weet g’n niks van hekel af nie, maar het gesien watter oulike goeters een van my vriendinne maak en het opslag gaan wol koop, die eerste mandjie is klaar en die tweede een is in wording.

Ek moet sê dis vir my heerlik om van die huis af te werk.  Wanneer ‘n report bietjie lank vat, kan ek gou uitstap en gaan kyk wat die bokke doen.  Die lammetjies raak ook elke dag ouliker, ek love dit wanneer hulle spring en dans en hardloop.  Wanneer die Jack Russel saamstap, laat sak hulle ook hulle koppies om haar met hulle amper-horings te kan stamp, nes hulle mammas maak.

Almal praat van die “nuwe normaal”, maar ek kan eerlik sê dat ek glad nie sal omgee as by die huis werk vir my ‘n permanente instelling word nie.  So dan en wan inkom kantoor toe, net om seker te maak almal leef nog en my rekenaar op te dateer en dan weer huis toe om verder die beste van albei wêrelde te kan geniet.

Towerin

Wanneer mens Google nadersleep en die woord towerin intik, kry jy allerhande skakels.  Meestal dink die google brein dat jy verkeerd getik het en tower (toring) in Engels bedoel.  Dan is ek ook nie aldag seker of die woord met 1 of 2 r’e gespel moet word nie (dalk kan die uitvinder hier help).  Waarvan ek wel 100% seker is, is dat om ‘n Towerin te wees, die beste ding ooit is.  In die verlede het ek dit al probeer verduidelik aan buitestaanders, maar hoe verduidelik mens iets wanneer jy dit self nie lekker verstaan nie?

Wat is ‘n Towerin?  Dit is ‘n groep vrouens wat mekaar nog nooit almal ontmoet het nie, wat saam op verbeedingsvlugte gaan na ‘n virtuele plek genaamd Rebusfontein.  Op hierdie plek onderneem hulle allerlei avonture.  Dit het alles begin by ‘n perfekte misdaad wat by Toweropstal gepleeg is, daarna het hulle op ‘n Giggel-groen bus deur die land getoer, maar deesdae word alle avonture vanaf Rebusfontein gekoördineer.  Towerinne hoef nie hulleself te wees nie (maar hulle mag as hulle wil), hulle het almal ‘n huis (waar hulle kan wegkruip of makietie hou, nes hulle wil), elkeen het ‘n troeteldier (katte, hobde, bokke, uile en alle magiese diere welkom), maar bowenal het hulle ‘n band met mekaar wat net nie kan breek nie.  Daar is dit nou!!!!

Maar wag….verbeelding, virtuele plek, misdaad, magiese diere en avonture?  Dit klink asof die klompie totaal en al die kluts kwytgeraak het.  Beste is, meestal is dit presies net so.

Nou hoe het ek deel van die bende geword?  Ek het begin blog 29 Mei 2017 as Wegkruipertjie as ‘n manier om oor persoonlike probleme te kom.  Van blogs het ek niks geweet nie en ‘n skrywer is ek ook nie, maar ek kon my gevoelens uitskryf en moes nie elke keer na ‘n boek soek wat ek alweer verlê het nie.  Skielik het ek agtergekom mense lees my blog, ek het gedog dis soos ‘n persoonlike webtuiste, maar nou ja, as hulle wil lees dan moet hulle maar, ek ken hulle gelukkig nie.  Tot my verbasing, het die mense opbouende kommentaar gelewer, dan wou nuuskierige ek weet wie dit is, dan lees ek hulle blogs en lewer daar ook kommentaar.  Wanneer iemand in die regte lewe belangstel in my “storie”, sou ek hulle die link na my blog gee.  My blog was tot deel van my terapie sessies en die terapeut het die blogs gelees.

In Februarie 2018, het ek uitgevind dat Grim HIV positief is en siende dat hy ook my blog gelees het, het ek ‘n nuwe blog begin en nou het niemand uit my “regte” lewe toegang nie.  Die probleem is dat die vroue wat hulleself Towerinne noem nou meer deel is van my “regte” lewe as vele van my vorige vriende.

Die bewerasies wat van die ander voel of gevoel het, wanneer hulle ‘n storie publiseer, het ek nog nooit beleef nie.  Ek skryf wat in my hart is en dink nie te veel daaroor nie.  So het dit al gebeur dat ek afgryslike goed gedeel het in blogland en nog nooit, nie een keer nie, het ek veroordeling gevoel nie.  Dis die rare waarheid wat nie in die “regte” wêreld gebeur nie.  Mense wat mekaar deur dik en dun bystaan, sonder oordeel, net met liefde.  Viva Towerinne!!

49413213_377971553014246_2980196999938577870_n

hoe wonderlik om nou te kan sê

dat jy mense ken vir wie jy kan sê

iewers tussen reg en verkeerd is daar ń bymekaarkomplek

ek kry jou daar iewers tussen my perspektief en joune

is daar ń kuierplek

ek sien jou daar iewers iewers tussen jou siel en myne

is daar ń verlate strand

kom trap saam met my spore daar

al op die wit sand langs

tot waar die son van verstaan louwarm oor ons skyn

Lidi de Waal @lididewaal www.lididewaal.co.za

Lees die ander Towerinne se bydraes hier: https://fresh.inlinkz.com/p/a0c98db4df894be6921458c62165d987